AMIAL DO ARAO

Pertence ao municipio portugués de Valença do Minho, situado ao sur do mesmo,entre as feligresías do Arao (ao norte) e de San Pedro da Torre (ao sur) e entre a autopisyta -A3- Valença-Porto (ao leste) e o río Miño (ao oeste).

USOS:

Ao parecer nesta área, cultivouse, hai décadas, centeo, trigo e liño. Actualmente o seu uso está retrinxido ao cultivo de millo e herba para o gando. A recolección de millo realízase con maquinaria que fan todo o proceso: cortan e desgranan o millo.

TERREO

Na época de chuvias, máis ou menos a partir de finais de outubro, o terreo asulágase debido ao encharcamento da superficie tanto pola chuvia como polo desbordamento dos regatos que o atravesan, así que grande parte da súa superficie convértese en intransitable. Tamén hai zonas que permanecen asulagadas todo o ano, nas que predomina o canaveiral e o bosque de ribeira con amieiros e salgueiros principalmente, converténdose no refuxio natural de moitas aves ligadas aos humedais. Esta área asulagada permanentemente atópase ao leste deste enclave natural, ocupando máis do 50 % do mesmo.

Un dos regatos que atravesan este humedal é o regato do Cerdal.

Luis Dorado na vía férrea que cruza o amial de norte a sur, dividindoo en dúas partes.

CURIOSIDADES:

No ano 1994, escribimos nos nosos apuntes de campo, logo de recoller información dalgúns dos habitantes:

Nun dos sendeiros de entrada ao Arao polo norte, existe unha cruz de pedra no que hai debuxado un Cristo que os lugareños denominan Sr. Socorro. Aquí lévanse por tradición que o campesiño deixe no pedestal da crus, algunhas espigas de milloen ofrenda que a persoa encarregada do seu coidado venderá logo co fin de recadar cartos para o seu mantemento e necesidades do culto a este Cristo, por parte dos habitantes da feligresía do Arao e de San Pedro da Torre.

A primeira vez que pisamos o Arao foi o 23 de febreiro de 1991. Nesa data iniciamos a exploración e recoñecemento deste humedal xa que, por aquel entón, estaba en proxecto a autopista Valença-Oporto, da que nos enteiramos a través dos medios de comunicación e por un escrito recibido en ANABAM enviado por un particular. Nese ano aínda levariamos a cabo cinco saídas máis:

-6 de marzo;19 de abril;16 de xuño; 16 de novembro; 28 de decembro.

A nosa primeira visita á Veiga da Mira foi un tanto accidentada. Estivemos acompañados por un técnico do concello de Valença e polo presidente do Grupo COREMA. O técnico non dubidou en meter o seu todoterreo polo asulagado chan dedicado ao cultivo de millo, e de alí non poido saír polos seus propios medios. (Foto: Antón Ferreira-anabam).

A solución houbo que buscala nun tractor que, non sen esforzo, conseguiu sacar o todoterreo da zona. Así comezamos a coñecer unha das paraxes máis emblemáticas do Baixo Miño galego-portugués. (Foto: Antón Ferreira-anabam).

Dende entón fomos recollendo diversa información de campo e coñecendo a área obxecto do noso interese.

A 5ª visita que levamos a cabo, no mes de novembro do citado ano, iniciámola subindo ao monte Faro, en Valença, dende onde poidemos observar unha panorámica da zona, situámonos entón no mirador de Santana.

A partir de 1991, as nosas visitas á Veiga da Mira van ser frecuentes, levando a cabo como mínimo, unha visita por ano, que poden incrementarse ata as tres ou catro.

Previamente ás visitas anteriores, ANABAM, na compaña do Grupo COREMA, efectuou unha visita a esta paraxe con data 23 de febreiro para coñecer a zona na que estaba prevista que fose atravesada por unha antovía, que é a que actualmente bordea o humedal, A3.

Un ano despois da última visita, regresamos ao Amial do Arao, foi o pasado 21 de agosto, cando o millo aínda estaba, coma na vez anterior, nas fincas que hai entre o bosque de ribeira e a marxe do Miño.

Notamos algúns cambios con respecto ás nosas anteriores visitas, vése o uso agrícola desta paraxe vai diminuíndo, así apreciamos, sobre todo na área existente entre a vía férrea e a beira do río, como a vexetación está ocupando algunhas parcelas e mesmo algúns dos sendeiros que por alí había. De feito, non puidemos desprazarnos nunha franxa parela ao río, por onde hai dous ou tres anos si podiamos.

VEXETACIÓN EXÓTICA:

Varias especies podemos ver nesta paraxe natural, algunhas delas estaban, nestas alturas do ano, no seu apoxeo florístico e polo tanto doadas de observar e identificar.

Arundo donax (Cana do país).

Oenothera sp.

Phitolaca americana

Flores e froitos dunha das plantas exóticas máis comúns e rechamantes do Baixo Miño galego-portugués, a Phitolacca americana.

FAUNA OBSERVADA NAS NOSAS VISITAS: Corvus corone (Corvo viaraz) Larus michaellis (Gaivota clara) Motacilla alba (Lavandeira branca) Phalacrocorax carbo (Corvo mariño real) Phylloscopus collybita (Picafollas europeo) Pica pica (Pega rabilonga) Picus viridis (Peto verdeal) Sturnus unicolor (estorniño negro) Turdus merula (Merlo común) Troglodytes troglodytes (Carrizo)		Azafrán silvestre estramonio castiñeiros carballos sabugueiros loureiros freixos Toxo silveiros cana do país oenotera chopos espadana

NOTAS SOLTAS: Visita efectuada o 15-11-1997 Corvos mariños.......................35 Lavandeira branca...................50 (bando) Corvo viaraz...........................5 Estorniños............................30 (bando) Gaivota michaellis.................30 (bando) Merlo Carrizo Mosquiteiro Peto verdeal Pega -Visita do 23-04-1994: Andoriña común Miñato Merlo Tórtola común Vencello común Verdecillo Curruca capirotada Corvo viaraz Buitrón Lavandeira boiera Chasca Curruca rabilonga Peto verdeal Pardillo Avión com´`un Morito Rascón Torcaz Carrizo Gaivota clara. Ra verde Eslizón tridáctilo	-Visita do 11-6-1994: Buitrón Carrizo Pisco Rascón Peto verdeal Torcaz Cuco (Oído) Paspapallás Bubela Merlo Pardello Curruca capirotada Ra verde Cobregón	-Visita do 14-05-1994: Curruca cabecinegra Andoriña Gorrión común Corvo viaraz Verdecillo Vencello común Lavandeira branca Gaivota clara Verderón Merlo Rola escribano soteño Paloma torzaz. Pardillo Avión común Chochín Acentor Pinzón común Chasca Garza real Pega Pisco Curruca capirotada Ánade real Pola de auga Buitrón carbonero común Miñato Codorniz Cuco Gorrión molinero Cernícalo Lución Ra verde Ra patilonga Talpa
		-Visita do 16-11-1991 Gaivota clara Gaivota chorona Pisco Merlo Pardillo Corneja Curruca capirotada Lavandeira branca Cormorán Buitrón Pinzón Martiño peixeiro Chochín Gorrión común Zampullín Chico Paloma torcaz garza real Miñato Lúgano carbonero común Pico de coral verderón Peto real Agachadiza carbonero garrapinos Arrendajo Mosquitero Mito Totovía Ánade real Acentor Lagartija común Lagarto verdinegro sapillo pintojo Rana verde Rana patilarga Sapo corredor.

Actualizado o 01-08-2009

O Amial do Arao, como o coñecemos en ANABAM, Veiga da Mira, nome oficial do mesmo, é unha das áreas máis emblemáticas do Baixo Miño galego-portugués. Esta asociación ten visitado en numerosas ocasións este espazo natural de indubidable interese ecolóxico. Para acceder á Veiga da Mira, ou Amial do Arao, nós solemos facelo ben por San Pedro da Torre, límite deste espazo natural na parte sur, ou pola feligresía de Arao, na parte norte. A preocupación nosa con respecto a este enclave xurdiu hai xa algúns anos, pero sobre todo cando se levou a cabo a construción da autopista que o delimita pola zona este.

Parte desta área está ocupada por campos de cultivo, principalmente de millo, que se estenden, polo leste, entre a vía férrea e o límite do humedal por unha banda e, por outra, entre o río e a vía férrea, polo oeste. A zona permanentemente húmida, impenetrable, está formada por un canaveiral de espadana limitada por un bosque de amieiros.

Se o proxecto da Cámara Municipal de Valença faise realidade, este espazo terá un status proteccionista, cousa que nos congratulará xa que nalgunha que outra ocasión así tamén o pedimos nós. Que a Administración local queira dar este paso, parécenos fundamental e importante e dende esta asociación apoiaremos o proxecto.

A continuación vai a nota de prensa emitida pola Cámara de Valença en relación ao proxecto comentado.

A Câmara Municipal de Valença vai avançar com a criação da Área Protegida da Veiga da Mira, com a àrea de 300 hectares, na parte sul do concelho, junto ao Rio Minho. O projecto de financiamento apresentado ao ON 2 foi aprovado recentemente e implica, nesta primeira fase, um investimento de 506 mil euros.

Trata-se de uma àrea de grande valor ambiental já protegida pela Rede Natura 2000, Rede Ecológica Nacional, Reserva Agrícola Nacional e Domínio Público Hidrico.

Para o Presidente da Câmara, Dr. José Luís Serra, com este projecto pretende-se valorizar o património natural, a riqueza de biodiversidade dos habitats existente e promover a educação ambiental, numa àrea que há muito tempo os valencianos gostaria de ver aproveitada e potenciada.

O valor de investimento, desta primeira fase, destina-se ao estudo cientifico da àrea do biotipo da Veiga da Mira e das suas potencialidades ambientais e de aproveitamento para o turismo de interpretação da natureza. Em perspectiva está a criação de um Centro de Educação e Interpretação Ambiental, bem como uma rede de trilhos interpretativos, de miradouros e pontos de observação de espécies, a valorização ambiental através do corte de infestantes e repovoamento com espécies endógenas.

Na área da Veiga da Mira podemos identificar cerca de 11 diferentes habitats com predominância de Hortas e Campos e de Bosques palustres e Lagoas, embora, também ao nível da fauna se identificam seis importantes espécies nesta zona.

A aposta na Veiga da Mira vem na sequência do trabalho já desenvolvido pela autarquia com a criação da Rede Municipal de Trilhos Pedestres, da Ecopista do Rio Minho e do troço da Marginal da Senhora da Cabeça, estruturas que tem permitido um maior contacto, interpretação e valorização das àreas de maior interesse ambiental e paisagístico do concelho.

Agustín Ferreira; Luis Dorado e Mª Consuelo González, todos eles membros de ANABAM, no sendeiro que cruza o Amial do Arao

de norte a sur, ao lado da vía férrea, que se atopa á

dereita da imaxe.

En primeiro termo unha plantación de millo, detrás os amieiros que serven de barreira entre a zona inundada, permanentemente húmida, e as terras de labor.

Actualizado no mes de xuño de 2004

Amial do Arao (ou Veiga da Mira), é un enclave situado ó sur de valença do Miño, entre as feligresías de San Pedro da Torre (no sur) e Arao (ó norte), limitado pola súa marxe oeste pola autopista (Valença-Porto) e polo río Miño ó leste.

Parte deste enclave está moi modificado, transformándose hai anos nun área de cultivo que produce fundamentalmente millo. Pero grande parte aínda ten unhas características naturais propias dunha

zona húmida, onde o bosque de ribeira, formado por amieiros e salgueiros, o canaveiral, onde predomina a espadana, e as áreas asulagadas, ocupan unha grande área.

No inverno poden verse garzas, avefrías, anátidas... Tamén poden verse bandos de máis de 100 pombas sobrevoando esta zona.

Plantación de millo no Amial do Arao.

Actualizado o 18 de xuño de 2004

Membros de ANABAM na ponte medieval que cruza o regato existente no Amial do Arao

A Veiga da Mira, está cruzada por un regato que vai desembocar no río Miño. Os pescadores deportivos utilÍzano para practica-la pesca da troita, aínda que os exemplares capturados (observados por nós) non chegaban a unha cuarta. Unha ponte romana cruza o regato permitindo ir desde San Pedro da Torre ata a feligresía de Arao. Na fotografía, sobre a ponte, membros de ANABAM durante unha das habituais saídas a esta paraxe.

No inverno, as árbores espidas de folla, amosan unha paisaxe característica dun bosque caducifolio,

onde o chan aparece salpicado por unha alfombra de follas.

Unha parcela adicada ó cultivo de millo. Na época de chuvias, estes campos practicamente

se transforman nun lameiro onde non resulta difícil atopar cangrexos americanos.

Na fotografía, membros de ANABAM collendo algúns destes cangrexos.