|
Cando hai temporais no mar, resulta frecuente atoparnos
cunha paisaxe cuberta pola
espuma orixinada polo bater das ondas, un efecto natural que
nada ten que ver
coa contaminación.
DIFICULTADE:
Ningunha
xa que estase a preparar unha senda peonil
que permitirá o desplazamento para toda a xente.
LONXITUDE:
3 quilómetros (ida).
DURACIÓN:
Se apenas nos detemos no noso
camiñar, aproximadamente
40 minutos.
CANDO FACER O PERCORRIDO:
Se queremos aproveitar ao
máximo o noso paseo, mellor en marea baixa, xa que poderemos ver a vida
mariña que hai nas charcas mariñas.
RECOMENDACIÓNS
PARA MOVERSE NOS ROCHEDOS:
-No
caso de temporal ou forte oleaxe,
resulta moi perigoso achegarse aos rochedos.
-No
inverno evitar andar polos rochedos xa
que hai zonas moi esvaraízas.
-As
mans deben estar
libres para poder suxetarse no caso dunha caída.
QUE VER: 1.-Estructura dunha antiga cetária (en marea baixa).
2-Estructuras de antigos muños (muíños) de vento.
3.-Depósito
natural de seixos.
4.-Ínsua,
illa portuguesa. Fortificada. No inverno durmideiro de corvos mariños (Phalacrocorax
carbo).
ADEMAIS:
En marea
baixa poderemos apreciar diferentes formas de vida que hai nas charcas
mariñas: anémonas, estrelas, caracois, algas calcáreas, etc.
DESCRICIÓN
DO PERCORRIDO:
1.-Podemos partir do peirao da
Guarda, onde aproveitaremos para ver as embarcacións dedicadas á pesca de
baixura. Mesmo tamén a actividade dos mariñeiros e, se nos coincide, a
subasta que se leva a cabo na lonxa.
2.- A 400 metros do punto de
partida atopámonos cun antigo lavadoiro
e fonte. Estamos en Santa Catalina.
3.- 140 metros máis adiante
atopámonos coa estrutura dunha antiga
cetária, Construcións utilizadas ata a década dos setenta do
século pasado para gardar o marisco, sobre todo lagosta. As cetarias
deixáronse de utilizar pola incomodidade do seu uso, xa que para acceder a
elas tiña que ser cando "devalaba" a marea e que non houbese
temporais. Hoxe o marisco gárdase en tanques no interior dos baixos dalgúns
edificios ou en naves construídas en terra firme.
4.-A 75 metros do punto anterior
estaremos fronte a pedra da Grelo,
no inverno un pousadeiro de corvos mariños. Moitos rochedos da costa teñen
nomes, postos dende moi antigo polos mariñeiros co fin de identificar
diferentes zonas que utilizaban, en moitos casos, para pescar.
5.-Tamén veremos a estrutura dun
vello muíño de vento que se
ergue sobre un promontorio natural de granito.
6.- 150 metros antes da
depuradora (bifurcación que nos leva á estrada A Guarda-Camposancos), empeza
o seixal.
7.- A 225 metros da depuradora
chegamos a unha zona coñecida como
Fonte quente, zona cha onde se acumula auga doce procedente
dun regueiro que baixa polo sendeiro que hai fronte á mesma.
8.- A 900 metros de Fonte Quente,
chegamos a un penedo que se ergue e que recibe o nome de "A Torre".
9.- A poucos metros unha pequena
cala onde habitualmente se acumulan unha morea de algas.
10.-Pasando esta cala, chegamos
ao punto de máis altitude do noso percorrido:
Sollás,
punto utilizado por moitos pescadores deportivos.
11.- Se subimos uns 300 metros
polo camiño que hai fronte a Sollás, estaremos próximos a outros dous muíños
de vento, un a nosa esquerda (no interior dunha finca privada) e outro á
dereita, reconvertido en habitáculo de fin de semana.
12.-A 750 metros de Sollás,
chegaremos á praia do Puntal (Praia de Camposancos) onde remataremos o noso
percorrido.
13.-Fronte a nós a
illa da Insua, illote
fortificado, pertencente a Portugal.
O seixal ten unha superficie de máis dunha hectárea. Ao
longo destes últimos 30 anos o seu potencial diminuíu alarmantemente por
causa da apropiación ilegal de seixos. O paso de vehículos por riba dos
seixos contribúe a deteriorar a zona.
IMPORTANTE:
Para evitar a merma desta formación, así como respectar este entorno
natural, NON DEBEN COLLERSE OS SEIXOS.
O SEIXAL:
Xeoloxicamente é un depósito de seixos, fundamentalmente de cuarcita e, en
menor proporción, de granito e xisto. Este depósito procede directamente do
mar. Posiblemente a súa idade sexa duns 300.000 anos.
Hainos de
diferentes cores e tamaños. Forma redondeada por efecto da erosión.
Os antigos
poboadores do Trega baixaban ata aquí para construír os seus útiles líticos.
Por iso a esta acumulación de seixos se lle denomina "a fábrica".
Anémonas, animais
que posúen tentáculos urticantes para as súas presas. En nós non fan efecto.
Arneiróns,
cirrípedos que cobren materialmente os rochedos da costa.
Na Grelo atópase a estructura dun dos seis muíños de vento que aínda se
poden ver na vila guardesa.
Restos dunha antiga cetária situada na Grelo.
Máis información:
Monografía nº 9. TÍTULO: Guía para andar
por el estuario del Miño. Edita: ANABAM
Monografía nº 11. TÍTULO: A costa do Baixo
Miño. Edita: ANABAM
Monografía nº 12. TÍTULO: Biodiversidade na costa
intermareal do Baixo Miño. Edita: ANABAM
Monografía
nº 14.TÍTULO: Cunchas arreboladas pola marea na
costa do Baixo Miño.Edita: ANABAM
|
