|
Eleximos un tramo do río Cereixo da Briña, nas proximidades de Vilameán
(Tomiño), para efectuar a nosa habitual saída de campo dos sábados,
levada a cabo o pasado 16 de febreiro.
Este é un río emblemático do Baixo Miño, pero tamén o é para nós.
A saída a este tramo tiña por obxecto recoller variada información
tanto da flora como da fauna, así como do entorno e, por suposto, sacar
fotografías de todo iso.
O motivo que nos levou a este lugar concreto foi o traballo de campo que
estamos a facer sobre diversas especies da flora baixomiñota. Unha destas
especies é o Narcissus cyclamineus do que, por visitas efectuadas
en anteriores ocasións, sabiamos da súa presenza neste
lugar.
Poucos
días antes da nosa visita, as marxes do río foron obxecto dunha limpeza,
como poidemos apreciar no tramo de medio quilómetro que percorremos. As
marxes, bordeadas de amieiros, salgueiros, loureiros, carballos..., a
carón de leiras, prados e pequenas manchas de eucaliptos, conservan un
esplendor que converten esta paraxe nun fermoso lugar onde o contacto coa
natureza aínda é posible. A estrada Tomiño-Gondomar, que discurre
paralela ao mesmo, é case o único que nos indica que estamos a poucos
metros da febril actividade humana. O paso de vehículos (coches, motos,
camións) interrumpe auditiva e momentaneamente a fusión do amante da
natureza co entorno que o rodea.
O
tramo polo que nos desplazamos, está delimitado por dúas pequenas presas
que noutro tempo serviron para desviar parte das augas aos vellos muíños
hidráulicos a través das canles construidas a tal efecto.
As
primaveras (Prímula vulgaris), que son das primeiras flores que
podemos ver no ano, son habituais nas proximidades deste tramo do río
Cereixo. Elas poñen unha nota de cor nas beiras e pequenos prados do
entorno próximo.
As
pesares de estar aínda en febreiro, as flores das violetas empezan a
deixarse ver, aínda que de momento tímidamente.
Un
dos membros do equipo de campo, Luis Dorado, fotografía unha pequena mata
de Narciccus cyclamineus, obxecto da nosa visita a esta zona.
Outro
membro do equipo dirixe a súa atención posiblemente cara a algunha ave
que
debe atoparse na arboreda próxima, tal vez algún ferreiriño.
Un
vello muiño, de paredes recentemente reconstruidas, pero a todas luces
abandonado, aparece no noso percorrido.
A
porta do muíño, conseva as pegadas das inscripcións que sobre ela
foron facendo. Observamos iniciales e algún ano, como o de 1943.
No
interior, apoiado na parede, o reducio do muíño, de ferro.
Podemos
ver algúns dos escasos elementos que aínda conserva: a pedra de moer (o
pé e a moa), a moega situada enriba da moa, e diante, a cruz.
Na
beira do río, impresas na lama, poidemos observar diferentes pegadas de
mamíferos nocturnos, deixando entrever así que por aquí teñen lugar os
seus desplazamentos na procura de alimento.
|
