|
CHEGARON
AS CHUVIAS
REPORTAXE DE TORROÑA
Levabamos sen chover practicamente todo outono e parte do inverno.
Estabamos nun dos máis secos outonos/invernos dos últimos cincuenta
anos. Tivo que vir un novo ano, 2008, para que as chuvias, tan preciadas,
tan necesarias, fixeran acto de presencia. Coñecemos, nestes 15 primeiros
días de xaneiro, un verdadeiro inverno, como os de antes, con fortes
chuvias e non menos fortes temporais. As chairas, acuíferos e pastizais
que ata entón estaban secos e cruxían baixo os pes dos camiñantes,
agora experimentaron un cambio radical e fermoso. Volveron adquirir ese
colorido, verde e zul, que caracteriza a moitos pastos e humedais da
montañas baixomiñotas. ¡Benditas chuvias! que dirían os nosos vellos.
O sábado 19 deste mes de xaneiro, realizamos a nosa habitual saída de
campo. Esta vez eleximos Torroña. Entre as montañas, atopamos unha
chaira onde discurre a auga por un arroio que apenas ten profundidade. As
augas cubren parte do pastizal que agora está totalmente verde. Os
cabalos e vacas que pastan en réxime de liberdade ou semileberdade, comen
apaciblemente dunha herba que seguramente botaban moito de menos. Hai un
par de meses estivemos aquí e vimos como os paisanos subían sacos de
fariña para alimentar a cabalos e vacas. Hoxe, o cambio que observamos é
radical, nada parecido co que acontecía por entón.
O
pasto recén saído, preséntase como un delioso manxar para estes cabalos
que levaban moitos meses sen saborear o que era herba fresca.
As
augas que discurren superficial e abondosamente, permiten esta cor verde
que significa vida para moitas especies que, directa ou indirectamente,
están ligadas ao líquido elemento.
Nesta
estreita chaira, a auga ábrese camiño por un leito superficial que
permite o asulagamento e a fertilidade da estreita chaira adxacente.
O
verde e o azul contrastan claramente e dan sensación de frescura, vida e
paz.
As
montañas próximas continúan presentando seu aspecto desolador, tra-los
incedios forestais que asolaron o Baixo Miño hai un par de anos. Ata
entón, estas montañas estaban cubertas de arborado. Tal vez esta sexa
unha boa ocasión para replantearse que plantar e como plantar nestas
superficies que permiten observar agora as suaves redondeces dos
nosos montes.
Na
superficie espida, aínda se conservan os esqueletes dalgúns arbustos (xestas,
pereiros bravos, piñeiros) que pereceron pasto do lume.
|
